θλιψη

υπαρχουν στιγμες που νιωθεις μια ατελειωτη θλιψη?
μια θλιψη απειρου βαθους,απειρου καλλους,απειρης φωτεινοτητας και απειρης σκοτεινοτητας?
μια θλιψη τοσο αληθινη,τοσο πηγαια,που δεν μπορει να ειναι τιποτα αλλο παρα κτημα σου!

νιωθεις τοσο εντονη την αναγκη να την δυναμωσεις,να την αγγιξεις,να την ψηλαφισεις?
να βυθιστεις σε ηχους νοσταλγικους,μουντους?
να αφησεις τις νοτες να αγγιξουν καθε λεπτο σημειο της ψυχης σου?
να πλημμυρισει η υπαρξη σου απο ορμητικα,καταιγιστικα,ανεξελεγκτα συναισθηματα?
να χαθεις σε πλουσια,μονοχρωμα,καταθλιπτικα ηχοχρωματα?
να εισελθεις στους παραξενους κοσμους οπου βασιλευει ο ηχος,το ηχητικο κυμα,η ηχητικη δονηση?

ειναι,ακριβως εκει,σε αυτο τον κοσμο,σε αυτη τη διασταση,οπου η θηλια της θλιψης χαλαρωνει,σπαει και μετατρεπεται σε ενα βαθρο,το οποιο σε εξυψωνει ψηλα,τοσο ψηλα...εκεινη τη στιγμη διαπιστωνεις οτι αυτη η εξυψωση μπορει να φανταζει τοσο δυσκολη και μαγικη,αλλα ειναι τοσο κοντα,που απλωνοντας το χερι μπορεις να την αγγιξεις.

ξυπνας και διαπιστωνεις οτι το ονειρο,η φαντασια ειναι τοσο,μα τοσο αληθινη στις υποδειξεις της!